Ποιος χρονολόγησε Ζερμαίν ντε Σταέλ;

Η Αν-Λουίζ-Ζερμαίν Νεκέρ, βαρόνη ντε Σταλ-Ολστάιν (γαλλικά: Anne-Louise-Germaine Necker, baronne de Staël-Holstein), περισσότερο γνωστή ως Μαντάμ ντε Σταλ (γαλλικά: Madame de Staël, [/stal/]), ήταν Γαλλίδα μυθιστοριογράφος, επιστολογράφος και φιλόσοφος με καταγωγή από τη Γενεύη, γεννημένη στις 22 Απριλίου 1766 στο Παρίσι και αποβιώσασα στην ίδια τοποθεσία στις 14 Ιουλίου 1817.

Henri-Benjamin Constant de Rebecque (25 October 1767 – 8 December 1830), or simply Benjamin Constant, was a Swiss and French political thinker, activist and writer on political theory and religion.

A committed republican from 1795, Constant backed the coup d'état of 18 Fructidor (4 September 1797) and the following one on 18 Brumaire (9 November 1799). He became the leader of the Liberal opposition in 1800, during the Consulate. Having upset Napoleon and left France to go to Switzerland then to the Kingdom of Saxony, Constant nonetheless sided with him during the Hundred Days, drafting the Charter of 1815, and became politically active again during the Bourbon Restoration. He was elected to the Chamber of Deputies in 1818 and remained in office until his death in 1830. As the head of the Liberal opposition, known as Indépendants, Constant was one of the most notable orators of the Chamber as a proponent of the parliamentary system. During the July Revolution, he was a supporter of Louis Philippe I ascending the throne.

Besides his numerous essays on political and religious themes, Constant also wrote on romantic love. His autobiographical Le Cahier rouge (1807) gives an account of his love for Madame de Staël, whose protégé and collaborator he became, especially in the Coppet circle, and a successful novella, Adolphe (1816), are good examples of his work on this topic.

Constant was a fervent liberal of the early 19th century. He refined the concept of liberty, defining it as a condition of existence that allowed the individual to turn away interference from the state or society.

Ο Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν, πρίγκηπας του Περιγκόρ (Charles Maurice de Talleyrand-Périgord,1754 -1838) και επί αυτοκρατορίας Βοναπάρτη πρίγκιπας του Μπενεβέντο, γνωστός στα ελληνικά ως Ταλλεϋράνδος, ήταν Γάλλος επίσκοπος, πολιτικός και διπλωμάτης, που κυριάρχησε στη γαλλική και ευρωπαϊκή πολιτική ζωή για μισό αιώνα.

Εργάστηκε στα υψηλότερα επίπεδα διαδοχικών γαλλικών κυβερνήσεων, ως υπουργός εξωτερικών ή με κάποια άλλη διπλωματική ιδιότητα. Η καριέρα του ξεκίνησε κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και εξελίχθηκε στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης, στην εποχή του Ναπολέοντα, επί Λουδοβίκου ΙΗ΄ και επί Λουδοβίκου Φίλιππου. Το όνομά του έχει γίνει συνώνυμο της πονηρής, κυνικής αλλά και αποτελεσματικής διπλωματίας.