Ποιος χρονολόγησε Ακτή (Ρωμαία);

Η Ακτή ήταν απελεύθερη της Ρώμης που έγινε ερωμένη του αυτοκράτορα Νέρωνα.

Ένα χρόνο αφού έγινε αυτοκράτορας, ενθαρρυμένος από τον Σενέκα το Νεότερο και του Μπούρο και παρά τις επιθυμίες της μητέρας του Αγριππίνας, ο Νέρων πήρε την Ακτή ως η ερωμένη του. Ο Σενέκας ανησυχούσε ιδιαίτερα ότι ο νεαρός του μαθητής δεν θα ήταν ικανοποιημένος με τη γυναίκα του, την Οκταβία, και ότι θα μπορούσε να επιδοθεί σε επικίνδυνα σεξουαλικά κατορθώματα. Η σχέση του με την Ακτή διατηρήθηκε όσο το δυνατόν πιο διακριτική, ώστε να μην καταστρέψει τον πολιτικά σημαντικό γάμο του Νέρωνα με την Οκταβία. Ο Σερένος, ένας προστατευόμενος του Σενέκα, ισχυρίστηκε ακόμη ότι η Ακτή ήταν η δική του ερωμένη για να αποφύγει την υποψία.

Το ζευγάρι συναντήθηκε όταν ο Νέρωνας ήταν μόνο 17 ετών και η συναισθηματική και παθιασμένη σχέση τους διήρκεσε τουλάχιστον τρία χρόνια. Ο Νέρων εξέφρασε την επιθυμία να παντρευτεί την Ακτή και είχε σχεδιάσει ένα γενεαλογικό δέντρο που να τη συνδέει με το αυτοκρατορικό. Έβαλε ακόμη και πρώην υπάτους για να προετοιμαστούν να ορκιστούν για τα βασιλικά δικαιώματα της Ακτής, μια κίνηση που εξόργισε τη μητέρα του, την Αγριππίνα, η οποία γνώριζε πολύ καλά και ήταν περήφανη για τη δική της γενιά που κρατούσε από πατρίκιους.

Ως η ερωμένη του Νέρωνα, η Ακτή μπορεί να είχε την ευκαιρία να ασκήσει σημαντική επιρροή στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αν και είναι άγνωστη η επιρροή της στην πραγματικότητα. Ο Τάκιτος ισχυρίζεται ότι η Αγριππίνα άσκησε κάποια ερωτική εξουσία στον γιο της και ότι η Ακτή ενημέρωσε τον Νέρωνα να αντισταθεί, προειδοποιώντας τον για τις ενδεχόμενες πολιτικές επιπτώσεις με το στρατό εάν η αιμομιξία με τη μητέρα του γίνει γνωστή. Η σχέση του Νέρωνα και της Ακτής μείωσε την κυριαρχία της Αγριππίνας στον γιο της και επομένως την επιρροή της στην αυτοκρατορία.

Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus ( NEER-oh; born Lucius Domitius Ahenobarbus; 15 December AD 37 – 9 June AD 68) was a Roman emperor and the final emperor of the Julio-Claudian dynasty, reigning from AD 54 until his suicide in AD 68.

Nero was born at Antium in AD 37, the son of Gnaeus Domitius Ahenobarbus and Agrippina the Younger (great-granddaughter of the emperor Augustus). Nero was three when his father died. By the time Nero turned eleven, his mother married Emperor Claudius, who then adopted Nero as his heir. Upon Claudius' death in AD 54, Nero ascended to the throne with the backing of the Praetorian Guard and the Senate. In the early years of his reign, Nero was advised and guided by his mother Agrippina, his tutor Seneca the Younger, and his praetorian prefect Sextus Afranius Burrus, but sought to rule independently and rid himself of restraining influences. The power struggle between Nero and his mother reached its climax when he orchestrated her murder. Roman sources also implicate Nero in the deaths of both his wife Claudia Octavia – supposedly so he could marry Poppaea Sabina – and his stepbrother Britannicus.

Nero's practical contributions to Rome's governance focused on diplomacy, trade, and culture. He ordered the construction of amphitheaters, and promoted athletic games and contests. He made public appearances as an actor, poet, musician, and charioteer, which scandalized his aristocratic contemporaries as these occupations were usually the domain of slaves, public entertainers, and infamous persons. However, the provision of such entertainments made Nero popular among lower-class citizens. The costs involved were borne by local elites either directly or through taxation, and were much resented by the Roman aristocracy.

During Nero's reign, the general Corbulo fought the Roman–Parthian War of 58–63, and made peace with the hostile Parthian Empire. The Roman general Suetonius Paulinus quashed a major revolt in Britain led by queen Boudica. The Bosporan Kingdom was briefly annexed to the empire, and the First Jewish–Roman War began. When the Roman senator Vindex rebelled, with support from the eventual Roman emperor Galba, Nero was declared a public enemy and condemned to death in absentia. He fled Rome, and on 9 June AD 68 committed suicide. His death sparked a brief period of civil war known as the Year of the Four Emperors.

Most Roman sources offer overwhelmingly negative assessments of his personality and reign. Most contemporary sources describe him as tyrannical, self-indulgent, and debauched. The historian Tacitus claims the Roman people thought him compulsive and corrupt. Suetonius tells that many Romans believed the Great Fire of Rome was instigated by Nero to clear land for his planned "Golden House". Tacitus claims Nero seized Christians as scapegoats for the fire and had them burned alive, seemingly motivated not by public justice, but personal cruelty. Some modern historians question the reliability of ancient sources on Nero's tyrannical acts, considering his popularity among the Roman commoners. In the eastern provinces of the Empire, a popular legend arose that Nero had not died and would return. After his death, at least three leaders of short-lived, failed rebellions presented themselves as "Nero reborn" to gain popular support.