Ποιος χρονολόγησε Χρήστος Παπουτσάκης;

Ο Χρήστος Γ. Παπουτσάκης (Χανιά, 1934 – Αθήνα, 8 Μαρτίου 2009) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας, δημοσιογράφος και εκδότης του πολιτικού και πολιτιστικού περιοδικού Αντί.

Στα μέσα Ιουλίου του 1947 δεξιοί ένοπλοι δολοφόνησαν τον πατέρα του, συνταγματάρχη ε.α. και στέλεχος της Εθνικής Αντίστασης στην Κρήτη, Γεώργιο Παπουτσάκη, ως αντίποινα για την προηγηθείσα δολοφονία λοχαγού του Ελληνικού Στρατού από αντάρτες του ΔΣΕ. Το γεγονός αυτό καθώς και οι διώξεις κατά των μεγαλύτερων αδελφών του, ανάγκασε όλη την οικογένεια να μετακομίσει στην Αθήνα.

Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Με την αποφοίτησή του εργάσθηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο Δοξιάδη. Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας, το γραφείο του επί της οδού Δεινοχάρους στο Κολωνάκι μετατράπηκε σε φυτώριο νέων αρχιτεκτόνων αλλά και χώρο συνάντησης και πολιτικού προβληματισμού.

Τον Μάιο του 1972, ο Παπουτσάκης κυκλοφόρησε το περιοδικό Αντί με περιεχόμενο έντονα αντιδικτατορικό. Οι Αρχές της Δικτατορίας απαγόρευσαν την κυκλοφορία του περιοδικού, τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν.

Με τη Μεταπολίτευση κυκλοφόρησε ξανά το Αντί. Ασχολούμενος αποκλειστικά με το περιοδικό, ο Παπουτσάκης εγκατέλειψε την αρχιτεκτονική, ενώ επεκτάθηκε και στην κυκλοφορία βιβλίων ιδρύοντας τον εκδοτικό οίκο Πολύτυπο. Με μια πλειάδα εκλεκτών συνεργατών από τον χώρο της Αριστεράς, αλλά και με πολλές δράσεις, το Αντί καθιερώθηκε ως το περιοδικό της αριστερής παρέμβασης.

Το 1983, ο Παπουτσάκης συνελήφθη επειδή λειτουργούσε παράνομο ραδιοφωνικό σταθμό. Ακολούθησαν και άλλες μηνύσεις για δημοσιεύματα στο Αντί, αλλά και καταδίκες που οδήγησαν το περιοδικό στο κλείσιμο τον Απρίλιο του 2008. Επίσης, το 2001, οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να δώσουν βίζα εισόδου στον Παπουτσάκη, ο οποίος είχε κληθεί να μιλήσει σε εκδήλωση του Πανεπιστημίου Κολούμπια στην Νέα Υόρκη.

Τελευταίο μεγάλο έργο του Παπουτσάκη ήταν η εξάτομη έκδοση Αίμος - Ανθολογία Βαλκανικής Ποίησης, με τη συνεργασία 150 ποιητών, πανεπιστημιακών, ερευνητών και μεταφραστών από τις χώρες των Βαλκανίων.

Πέθανε από καρκίνο στις 8 Μαρτίου του 2009. Είχε τρία παιδιά τον Μανόλη, τη Νεφέλη και την Ελευθερία. Τα δύο πρώτα με την Εύα Πατίκη, αρχιτεκτονισσα, το τρίτο με την Ξανθίππη Ζαχαριάδου, ξεναγό. Σύντροφός του υπήρξε και η φιλόλογος και ποιήτρια Άντεια Φραντζή.

Η Καλλιόπη-Άντεια Φραντζή (Αθήνα, 1945 - 31 Μαΐου 2024) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια, φιλόλογος και πανεπιστημιακός.

Ήταν απόφοιτος του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος (Pierce College). Σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και ήταν διδάκτωρ της Νεοελληνικής Φιλολογίας με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Παρίσι ΙV στην Σορβόννη. Δίδαξε Νεοελληνική Λογοτεχνία στο τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1985-2012). Έκτοτε ήταν ομότιμη καθηγήτρια στο ίδιο πανεπιστήμιο. Συνεργάστηκε με το τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ και διετέλεσε προσκεκλημένη καθηγήτρια στο Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Κύπρου. Εργάστηκε ερευνητικά στο New York University και στο Columbia University της Νέας Υόρκης, Η.Π.Α.

Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1975 με τη συμμετοχή της στην ποιητική συλλογή «Ποίηση 7» (Μετά τη σιωπή). Υπήρξε τακτική συνεργάτρια και συμμετείχε στη συντακτική επιτροπή του περιοδικού Αντί από το 1975 έως τη διακοπή της έκδοσής του το 2008. Είχε επιμεληθεί ειδικά τεύχη-αφιερώματα και από το 1982 έως το 1985 είχε την ευθύνη για τη σειρά «Νεοελληνικές ψηφίδες» των εκδόσεων «Πολύτυπο».

Από το 1995 έως το 2008 συμμετείχε στην οργανωτική επιτροπή και συντόνισε την έκδοση Aίμος. Ανθολογία Βαλκανικής Ποίησης, (6 τόμοι στις εξής γλώσσες: αλβανικά, βοσνιακά, βουλγαρικά, ελληνικά, ρουμανικά, σερβικά), εκδ. «Φίλοι του περιοδικού Αντί», 2006-2008.

Ήταν μέλος του Σωματείου «Θεατρική Συντεχνία», της «Εταιρείας Συγγραφέων», της Πολιτιστικής Εταιρείας «Οι φίλοι του περιοδικού Αντί», της μη κερδοσκοπικής Εταιρείας «Μανόλης Αναγνωστάκης» και των «Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας».

Απεβίωσε στις 31 Μαΐου 2024, σε ηλικία 79 ετών.