Ποιος χρονολόγησε Jane Popincourt;

Jane Popincourt (c. 1484 – c. 1530 CE) was a French noblewoman, tutor, and maid-of-honour. She served in the courts of Henry VII and Henry VIII of England.

For around twelve years, she had a position at the English court, first in the reign of Henry VII, as a distinguished tutor engaged to teach French to the princesses Margaret and Mary; and later in 1509, on the accession of Henry VIII, she was appointed a maid-of-honour to his wife, Catherine of Aragon. In 1514, there were rumors that Jane had become the King's mistress.

During the Battle of the Spurs in 1513, the King's troops captured a number of French nobles, notably Louis I d'Orléans, duke of Longueville. It is unknown if the Duke had met Jane at the French court, but as her countryman they seem to have been introduced upon his arrival at the English court and they soon began a liaison. Although he was technically a hostage, he was used as a supplementary ambassador in arranging the marriage of Mary Tudor and Louis XII, and was treated with respect as such. This damaged the reputation of Jane, who was probably then in her mid-to-late twenties, an age by which a woman would have been expected to be married. When the Duke returned to France in 1514, Jane remained at the English court and, some rumours suggested, may have begun a brief affair with Henry VIII. However, she seems to have wanted to return home. It has also been speculated that she was no longer welcome at the English court. She was listed as an attendant to Henry's sister, Princess Mary, who was about to become the queen of France. Louis XII refused to accept Jane as an attendant for his new wife, however, apparently on the grounds of believing Jane was promiscuous.

Jane remained in England until 1516, when she returned to France. She is said to have reignited her affair with the Duke and received a parting gift of £100 from Henry.

Ο Ερρίκος Η΄ (αγγλ. Henry VIII, 28 Ιουνίου 1491 - 28 Ιανουαρίου 1547) ήταν Βασιλιάς της Αγγλίας από τις 22 Απριλίου 1509 μέχρι το θάνατό του. Ο Ερρίκος είναι γνωστός για τους έξι γάμους του και για τις προσπάθειές του να ακυρώσει τον πρώτο του γάμο με την Αικατερίνη της Αραγονίας. Η διαφωνία του με τον Πάπα Κλήμεντα Ζ΄ για την ακύρωση του γάμου οδήγησε τον Ερρίκο στο να ξεκινήσει την Αγγλική Μεταρρύθμιση. Δημιούργησε την Εκκλησία της Αγγλίας και αποκόπηκε από την παπική εξουσία. Διόρισε τον εαυτό του Ανώτατο Επικεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας και διέλυσε τα μοναστήρια, πράγμα για το οποίο τον αφόρισε ο Πάπας.

Ο Ερρίκος έφερε ριζικές αλλαγές στο Σύνταγμα της Αγγλίας, επεκτείνοντας τη βασιλική εξουσία και εισάγοντας τη θεωρία του θείου δικαιώματος των βασιλέων σε αντίθεση με την παπική υπεροχή. Πολλές φορές χρησιμοποιούσε κατηγορίες για προδοσία και αίρεση για να καταπνίξει τη διαφωνία και οι κατηγορούμενοι συχνά εκτελούνταν χωρίς επίσημη δίκη. Πέτυχε πολλούς από τους πολιτικούς του στόχους μέσω των αρχιυπουργών του, μερικοί από τους οποίους εκδιώχθηκαν ή εκτελέστηκαν όταν έχασαν την εύνοιά του. Οι Τόμας Γούλσεϋ, Τόμας Μορ, Τόμας Κρόμγουελ και Τόμας Κράνμερ έπαιξαν εξέχοντα ρόλο στη διοίκησή του.

Ο Ερρίκος ήταν ένας πολυτελής δαπανητής, χρησιμοποιώντας έσοδα από τη διάλυση των μοναστηριών και τις πράξεις του Κοινοβουλίου της Μεταρρύθμισης. Μετέτρεψε τα χρήματα που προηγουμένως καταβάλλονταν στη Ρώμη σε βασιλικά έσοδα. Παρά τα χρήματα από αυτές τις πηγές, συχνά βρισκόταν στα πρόθυρα οικονομικής καταστροφής λόγω προσωπικής πολυτέλειας και δαπανηρών, αλλά σε μεγάλο βαθμό μη παραγωγικών πολέμων, ιδίως με τον Βασιλιά Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας, τον Κάρολο Ε΄, τον Βασιλιά Ιάκωβο Ε΄ της Σκωτίας και την αντιβασιλεία της Σκωτίας υπό τον Ιάκωβο Χάμιλτον, Δούκα του Σατελρώ, Κόμη του Άραν και τη Μαρία των Γκιζ. Ίδρυσε το Βασιλικό Ναυτικό, επέβλεψε την προσάρτηση της Ουαλίας στην Αγγλία με τους Νόμους στην Ουαλία του 1535 και 1542 και ήταν ο πρώτος Άγγλος μονάρχης που κυβέρνησε ως Βασιλιάς της Ιρλανδίας σύμφωνα με τον Νόμο του Στέμματος της Ιρλανδίας του 1542.

Οι σύγχρονοί του θεωρούσαν τον Ερρίκο έναν ελκυστικό, μορφωμένο και ικανό βασιλιά. Έχει χαρακτηριστεί ως «ένας από τους πιο χαρισματικούς ηγέτες που κάθισαν στον θρόνο της Αγγλίας» και η βασιλεία του περιγράφεται ως «η πιο σημαντική» στην αγγλική ιστορία. Ήταν συγγραφέας και συνθέτης. Καθώς μεγάλωνε, έγινε υπέρβαρος και η υγεία του επιδεινώθηκε. Συχνά χαρακτηρίζεται στα τελευταία του χρόνια ως ένας λάγνος, εγωιστικός, παρανοϊκός και τυραννικός μονάρχης. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Εδουάρδος ΣΤ΄.

Ο Λουδοβίκος Α΄ (1480 - 1 Αυγούστου 1516) από τον Οίκο των Βαλουά-Ορλεάνης ήταν δούκας του Λονγκεβίλ (1513-16), μέγας καγκελάριος της Γαλλίας και κυβερνήτης της Προβηγκίας.